மஹேஷ் குமார்
சூழலியளாரும், சூழலியல் குறித்து பல நூல்களை எழுதியுள்ள படைப்பாளியுமான திரு.சதீஷ் முத்து கோபால் அவர்களை சென்ற வருடம் சிங்கப்பூர் எழுத்தாளர் விழாவில் திரு.தியோடர் பாஸ்கரன் அவர்களுடனான ஒரு நேர்முக நிகழ்வின்போது சந்தித்தேன். அவர் பழனியைச் சேர்ந்தவர் என்பதும் எங்கள் பணியிடமும் ஒன்றுதான் என்று அறிந்தபோது ஆச்சரியமும் நெருக்கமும் மிகுந்தன. இவர் சமீபத்தில் Shades of habitat: Palni hills and beyond என்ற ஆங்கில நூலை வெளியிட்டார். அதில் பழனி மலைப்பகுதிகளில் தான் பார்த்த பறவைகள், விலங்குகள் குறித்த அனுபவங்களையும் மிக எளிய நடையில் கொடுத்துள்ளார். நூலை வாசித்ததும் பறவைகளுடனான என் அனுபவங்கள் மேலெழுந்தன.
1980களின் ஆரம்பம். நாங்கள் ஆரம்பப் பள்ளியில் பயிலும் சிறுவர்கள் சிலர் உடுமலைப்பேட்டையில் உள்ள நேதாஜி விளையாட்டு மைதானத்திற்குச் செல்வோம். அந்த சிறிய ஊரின் பெருமைமிக்க அடையாளமாக இருந்தது அந்த மைதானம். மைதானத்தின் அருகில் மாநகராட்சி பேருந்து நிலையம் இருந்தது, மேலும் அதற்கு கிழக்கே சுமார் 200 மீட்டர் தொலைவில் மாநகராட்சியால் நடத்தப்படும் ஒரு இறைச்சிக் கூடம் இயங்கிக் கொண்டிருந்தது. மாலை வேளைகளில், அந்த இறைச்சிக் கூடத்திற்கு வெளியே பிணங்களின் துண்டுகளை உண்ணும் பிணந்தின்னிக் கழுகுகளின் (Vultures) கூட்டத்தை – குறைந்தது ஒரு டஜன் கழுகுகளையாவது – நாங்கள் காண்போம். அந்தப் பறவைகள் உண்மையிலேயே பிரம்மாண்டமாக இருந்தன. அவை தங்கள் இறக்கைகளை அகலமாக விரித்தால், ஒரு முனையிலிருந்து மறு முனை வரை 2 முதல் 3 மீட்டர் அளவு இருக்கும். அவற்றின் கூர்மையான, வலிமையான அலகுகளால், இறந்த ஆடு மாடுகளின் மிச்சமிருக்கும் இறைச்சியையும் எலும்பு மஜ்ஜையையும் அவை உண்டு மகிழ்ந்தன. எங்களைப் போன்ற குழந்தைகளுக்கு இது சற்று பயமாக இருந்தாலும், அந்த பிரம்மாண்டமான பறவைகளைப் பார்க்க நாங்கள் அடிக்கடி அங்கு செல்வோம்.
அப்போது எங்களுக்கு அவை White-rumped vultures என்று தெரியாது. அந்த காலகட்டத்தில் அவை இந்தியாவில் சுமார் 40 மில்லியன் எண்ணிக்கையில் இருந்தன. ஆனால் 1990களில் அவற்றில் 99% அழிந்துவிட்டன. ஆம்! 1990களில் பிணந்தின்னிக் கழுகுகள் கிட்டத்தட்ட அழிந்தே போயின. வெறும் 10 ஆண்டுகளில். என்ன காரணம்? இது இயற்கையின் செயல் அல்ல; நாம் மனிதர்களே ஒரே காரணம். அந்த பேரழிவுக்குப் பின்னர் பத்தாண்டுகளுக்கு மேல் ஆன பின்பே அவற்றின் விரைவான வீழ்ச்சிக்கு “டைக்ளோஃபெனாக்” (Diclofenac) என்ற NSAID (வலி நிவாரணி) மருந்து ஆடு மாடுகளுக்கு வழங்கப்பட்டதே முக்கிய காரணம் என்பது கண்டறியப்பட்டது.
இந்தக் கண்டுபிடிப்பு உறுதிப்படுத்தப்பட்டு ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டபிறகு, இந்தியா உட்பட பல நாடுகள் மாடுகளுக்கு டைக்ளோஃபெனாக் கொண்ட மருந்துகளை தடை செய்தன. இருப்பினும், எப்போதும் போல, இந்த நச்சுக் கலவை வெவ்வேறு பெயர்களில் மருந்துகளில் திரும்பவும் இடம்பெறுகிறது. பிணந்தின்னிக் கழுகுகள் கூட்டமாக வாழ்கின்றன, மேலும் அவற்றின் இனப்பெருக்க விகிதமும் மிகவும் குறைவு. ஒரு கழுகு ஒரு முறையில் ஒரு முட்டை மட்டுமே இடுகிறது. மேலும் இந்தக் கழுகுகள் கூட்டமாக வசிப்பதால் ஒட்டுமொத்தமாக டைக்ளொஃபெனாக் உட்கொண்ட விலங்குகளின் பிணங்களை உண்ணும்போது, கழுகுகளும் கூட்டமாக இறந்து விடுகின்றன. பிணங்களை உண்பதன் மூலம் பல்வேறு பாக்டீரியாக்கள் மற்றும் வைரஸ்கள் மூலம் ஆபத்தான நோய்கள் பரவுவதைத் தடுத்து மனிதகுலத்திற்கு மீட்பராக இருந்தன. ஆனால், இயற்கையி அமைந்த உணவுச் சங்கிலியை சமநிலையில் வைத்திருக்கும் தாவரங்கள், விலங்குகள், பறவைகள், மீன்கள், பூச்சிகள் ஆகியவற்றுடன் இணக்கமாக வாழ்வது பற்றி நாம் மனிதர்கள் எப்போதாவது சிந்திக்கிறோமா? பல்லினங்களுக்கு வாழவேண்டிய பொதுவான இந்த பூமிக்கு நாம் ஒரு பெரும் சாபமாகவேதானே இருக்கிறோம்.
சதீஷ் எழுதிய இந்தப் புத்தகத்திற்கு வருவோம். அவர் பழனி மலைகளைச் சுற்றியுள்ள பறவைகளைப் பற்றிய தனது அவதானிப்புகளைப் பதிவு செய்துள்ளார். பறவைகளைப் பார்க்கும் தனது பயணங்களையும், பறவைகள் மட்டுமல்லாமல் முழு சூழலியல் மீதும் அவர் எவ்வளவு ஆர்வமாகவும், அவற்றைச் சிதைக்கும் காரணிகள் மீது தார்மீகக் கோபத்துடனும் இருக்கிறார் என்பதையும் உணர்ச்சியுடன் விவரித்துள்ளார். அது மட்டுமல்லாது, பல்வேறு தன்னார்வல குழுக்களுடன் இணைந்து பள்ளிகளிலும் பொது இடங்களிலும் சுற்றுச்சூழல் குறித்த விழிப்புணர்வைப் பரப்பி வருகிறார்.
பறவைகள் பார்த்தலை நான் அதற்கென மெனக்கெட்டுச் செய்ததில்லை. இன்று நினைவுப் பாதையில் திரும்பிப் பார்க்கும்போது இந்தியாவின் பல்வேறு பகுதிகளிலும், உலகம் முழுவதிலும் நான் கண்ட பறவைகளை எல்லாம் என் நல்லூழ் என்றே எண்ணுகிறேன். உடுமலைப்பேட்டையில், குயில்கள் (Koels), சிவப்புத் தலை கிளிகள் (Red header parrots), கவுதாரிகள் (Grey Fancolins), செம்போத்து (அல்லது செங்காகம் எனப்படும் Coucals), மணிப்புறாக்கள் (Spotted doves), கரிச்சான் (Drongos) போன்ற பறவைகள் பொதுவாகக் காணப்படுகின்றன. இவற்றில், செம்போத்துகள் அதிகம் பறக்க முடியாதவை. பெரும்பாலும் தரையருகே இருப்பதால், அவை பாம்புகளை வேட்டையாடுவதை நாங்கள் பார்த்திருக்கிறோம். அவை பாம்புகளை சிறிது நேரம் போக்குக்காட்டி அவற்றை சோர்வடையச் செய்து, இறுதியில் அவற்றை வெல்லும். சிவப்பு நிற இறக்கைகளும் சிவப்புக் கண்களும் பெரிய உருவமும் கொஞ்சம் அச்சமூட்டுவதாக இருந்தாலும் மிக அழகான பறவை அது.
1980களில், உடுமலைப்பேட்டை ரயில் நிலையத்திற்கு அருகில் ஒரு பெரிய கிடங்கு இருந்தது, அங்கு ஜிப்சம் சேமிக்கப்பட்டு, கோவை மற்றும் பாலக்காட்டுக்கு இடையே இருந்த மதுக்கரையில் உள்ள ACC சிமெண்ட் தொழிற்சாலைக்கு கொண்டு செல்லப்பட்டது. மழைக்காலங்களில் அந்த இடம் சேறும் சகதியுமாகவும், கோடையில் வறண்டு விரிசல்களுடனும் இருக்கும். அங்கு மரங்கள் மற்றும் புதர்களில் குடியேறிய கூழைக்கடா (Pelican), கொக்கு, நாரை போன்ற புலம்பெயர் பறவைகளைப் பார்க்கும் பாக்கியம் எங்களுக்கு கிடைத்தது. வேடந்தாங்கல் போன்ற வழக்கமான புலம்பெயர் இடங்களில் உள்ள எண்ணிக்கையில் இல்லாவிட்டாலும், அவை சிறிது காலம் அங்கு தங்கியிருக்கும். ரயில் பாதைகளை ஒட்டி முள்புதர்கள், தூங்குமூஞ்சி மரங்கள், மந்தாரை மரங்கள், பனை மரங்கள், வேப்ப மரங்கள் ஆகியவை இருந்தன. சில பருவங்களில், மரங்களில் நூற்றுக்கணக்கான நெசவு பறவைகளின் கூடுகள் தொங்குவதைப் பார்ப்போம். இப்போது நகரம் எல்லா திசைகளிலும் வளர்ந்துவிட்டதால், அவை இனி அங்கு இருக்காது என்று நான் நினைக்கிறேன். அப்படியே இருந்தாலும், வெகு சிலரே அவற்றை கவனித்து அந்தக் காட்சிகளை ரசிப்பார்கள். நள் முழுவதும் மக்கள் ஒரு சிறிய திரையயே பார்த்துக்கொண்டு அதையே உண்மையான உலகம் என்று நினைப்பது மிகவும் பரிதாபகரமானது.
ஊரைச் சுற்றியுள்ள குளங்களிலும் ஏரிகளிலும் நீர்க்காகங்கள் (Cormorants) சாதாரணமாகக் காணலாம். அவை நூற்றுக்கணக்கான கூட்டங்களாக வாழும். அவை நீருக்கு ஒரு அடி உயரத்தில் வேகமாகப் பறந்து, இரையைப் பிடிக்க நீரில் மூழ்கி மீன் பிடிக்கும். அவை தங்கள் இறக்கைகளை விரித்து, நீண்ட நேரம் உலர்த்தி, பிட்டத்துக்கு அருகில் ஊறும் மெழுகைக் கொத்தி இறக்கைகளில் தேய்த்துக்கொள்ளும்.
நாங்கள் அடிக்கடி உடுமலைப்பேட்டையிலிருந்து சுமார் 80 கிமீ தொலைவில் உள்ள மூணாறுக்கு செல்வோம். அங்கு வரையாடு, அணில்கள், மான்கள் மற்றும் யானைகளையும் பார்க்கலாம். சின்னார், மறையூர், மூணாறு மற்றும் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலைகளில் உள்ள பாதுகாக்கப்பட்ட வனப்பகுதி பலவகையான விலங்குகளுக்கும் பறவைகளுக்கும் உறைவிடமாக உள்ளது. மான் வேட்டை சட்டவிரோதமாக இருந்தாலும் பொதுவானதாக இருந்தது. சில அனுபவமிக்க வேட்டைக்காரர்கள் புதர்களை கைகளில் வைத்து மறைந்து, நீரோடைகளுக்கு வரும் மான் குட்டிகளுக்காக காத்திருப்பார்கள். அவர்கள் மான்களுக்கு அருகில் மெதுவாக நகர்ந்து, வெறும் கைகளால் அவற்றை வேட்டையாடுவார்கள். சில மணி நேரங்களில், கருப்பு பிளாஸ்டிக் பைகளில் மாமிசம் பேக் செய்யப்பட்டு மலை அடிவாரத்தில் விற்கப்படுவதைப் பார்க்கலாம். இந்த வேட்டைக்காரர்கள் பின்னர் கைது செய்யப்பட்டு, வேட்டையைத் தடுக்க கண்காணிப்பு மேம்படுத்தப்பட்டது.
சிங்கப்பூரில், எங்கள் வீட்டிற்கு அருகில், ஒவ்வொரு காலையும் ஒரு ஜோடி ஓரியோல்களை (Orioles) என் ஜன்னல் வழியாக பார்க்கும் பாக்கியம் எனக்கு உள்ளது. எங்கள் பேட்டையில் சில இருவாட்சிகளும் (Oriental pied hornbills) உள்ளன. அவற்றை நான் அடிக்கடி பார்க்கிறேன். புங்கோல் ஆற்றை ஒட்டிய என் வழக்கமான ஓட்டப்பாதையில் நீர் உடும்புகள் (water monitors) சிலவும் காணலாம். எங்கள் அலுவலகத்திற்கு அருகில், நகரத்தின் மையத்தில் உள்ள பசுமையான இடத்தில், இருவாட்சிகள், கிளிகள், மீன்கொத்திகள் காணப்படுகின்றன. பல காலைகளில், ஒரு கொண்டலாத்தி (Hoopie) கண்ணாடி ஜன்னல்களில் பிரதிபலிக்கும் மரங்களின் பிம்பங்களைத் தவறாக நினைத்து அதை கொத்திக்கொண்டிருக்கும். லோராங் ஹாலுஸ் பாலத்திற்கு அருகில் மற்றும் கோனி தீவில் அடிக்கடி ஒரு நீர்நாய் குடும்பத்தைப் பார்க்கலாம். அழகான அந்த நீர்நாய் குட்டிகள் விளையாடுவதை அவை வெளியிடும் துர்நாற்றத்தைப் பொறுத்துக்கொண்டு இரசிக்கலாம்.
முதலில் நாம் பார்க்கும் பறவைகளின் பெயர்கள் தெரியாவிட்டாலும், மெல்ல மெல்ல சிட்டுக்குருவி (Pipits), தகைவிலான் குருவி (Swallows), வாலட்டிகள் (Wagtails), கொண்டைக்குருவிகள் (Bulbuls), தேன்சிட்டுகள் (Sunbirds), ஈபிடிப்பான் (Flycatchers), சில்லைகள் (Munias) போன்றவையும் அறிமுகமாகின. பறவைகளை, அவற்றின் இறகுகளின் நிறம், கழுத்து, மார்பு, பின்புறம், கொண்டை, வால் நீளம், வடிவம், அலகு அளவு, வடிவம், கால்கள், நகங்கள் ஆகியவற்றைப் பொறுத்து எவ்வாறு பெயரிடப்பட்டு அடையாளம் காணப்படுகின்றன என்பதை அறிந்து கொண்டேன். பெரிய, சிறிய, குறுகிய (Greater, Lesser, Smaller) போன்ற பெயர்கள் ஒரே இனத்தில் உள்ள மாறுபாடுகளை அடையாளப்படுத்துகின்றன.
பறவைகளின் உலகம் உண்மையிலேயே சுவாரஸ்யமானது; ஆச்சரியமூட்டுவது. ஒருமுறை இதில் ஈடுபட்டால் உள்ளே உள்ளே சென்றுகொண்டே இருக்கலாம். அவரது நூல் என் ஆழ்மனதில் புதைந்திருந்த அந்த பொன்னான நினைவுகளை மீட்டெடுதற்கு சதீஷ் முத்து கோபாலுக்கு நன்றி.
mageshaz71@gmail.com